Categorie: Geen categorie

Ik weet het nog goed, ik zat in groep 7 en het was de tijd dat je alvast een bezoekje
bracht aan een middelbare school om te kijken waar je heen wilde. Een immens groot gebouw, een hele grote hal, veel mensen en kraampjes dat was het eerste wat ik zag. Ik liep schoorvoetend achter mijn ouders aan naar binnen.

Wat vond ik dit eng. Ik verschool mij een beetje achter de rokken van mijn moeder,
het enige veilige plekje op dat moment. Terwijl mijn ouders in gesprek waren met iemand die daar werkte, hoorde ik ze ineens zeggen dat ik faalangstig was. Nog verder kroop ik in die rok , ik had geen idee wat dat was.

Was het iets ernstigs wat ik had? Was het een ziekte? Ik werd er naar van.

Het liefst vluchtte ik gelijk dat enge, grote gebouw uit.

Een paar dagen later durfde ik pas aan mijn ouders te vragen wat faalangst was. Dit is hoe ik het beleefde. Ik wist wel dat ik verlegen was, en snel rode wangen kreeg als iemand wat zei tegen mij, maar Faalangst?

De middelbare verliep dan ook redelijk, ik kreeg extra motoriek lessen, in de gymzaal
moest ik dan verschillende oefeningen doen, zodat mijn zelfvertrouwen werd vergroot.

Toch was ik er niet zomaar van af. De vakrichting werd gekozen en hoewel ik deed wat ik dacht dat mijn passie was, de faalangst kwam weer tevoorschijn tijdens mijn stages. Elke stage waren mijn leerdoelen steevast: meer zelfvertrouwen, meer initiatief tonen. Op den duur werd ik er zelfs een beetje boos om, ik deed toch mijn best.

Op het moment dat het er uit moest komen, kwam het niet. Op andere momenten kon ik het perfect, maar zat er druk achter, of stond er iemand op mijn vingers te kijken, dan lukte het net niet. Veel hulp was er in die tijd niet, of er werd gedacht dat het wel overging.

De faalangst bleef eigenlijk een rode draad door mijn leven, vaak bij nieuwe dingen kwam het weer terug. Toch kwam er bij elke tegenslag ook weer iets positiefs uit en had ik een kleine overwinning.

Inmiddels heel wat levenservaring en een opleiding tot faalangst reductie trainer rijker en ben ik van mening dat faalangst echt aangepakt kan worden, als je maar begint bij de kern.

Komt dit verhaal overeen met dat van jouw kind? En wil je er wat mee doen?
Neem dan contact op en ik help je graag verder!

Ik Faal en ik leer
Ik sta op en probeer
Ik straal en ik zucht
Ik vlucht
In de wirwar van emoties
En ik zie
Een mens, een mens van vlees en bloed
Je doet het goed
Ik faal en ik leer
Ik probeer en strek mijn armen uit
In de lucht
En ik zucht
En ik weet het is goed
Ik straal
En ik moet
Niets…

Ontvang hier het gratis e-book!

Een veel gehoorde term in de opvoeding is “Het is een fase”! En ja het klopt want als kind ga je ook stap voor stap door bepaalde fases heen. De een iets sneller/makkelijker dan de ander, ieder op zijn eigen tempo. En dat mag ook. Als ouder zijnde ga je ook mee in die fases. Maar wat nou als die fase toch ineens wel heel erg lang duurt?

Dat jij als ouder al lang voelt dat er iets niet klopt? Maar je net niet de zere vinger er op kan leggen? Neem 1 ding van mij aan, je moeder/vader gevoel klopt altijd. Maar goed ook al weet je dat onbewust wel, wat moet je er dan mee? Je wilt ook niet al je frustraties delen met iedereen.

Maar toch moet je er wat mee. Ook wij als ouder zijnde kwamen op zo’n punt met onze jongste zoon. Overal hadden we strijd om, bij elke vraag was het steevast NEE. Hij wilde niet dat ik weg ging en hing letterlijk aan mijn benen toen ik op een avond de deur uit moest. Dat was ik niet van hem gewend, normaal gesproken het vrolijkste jochie wat ik ken.

Wat nu?

Ondertussen was ik al met de kindercoach opleiding bezig, dus dacht ik, ik zal dat varkentje wel eens wassen zoals ze dan zeggen. MIS! Hij nam het niet aan, mijn altijd vrolijke zoon met zijn sterke wil. Ai, wat nu? Toegeven dat wij misschien toch ook hulp nodig hadden? We keken het nog wel even aan, die fase zal vast zo weer voorbij zijn. Maar het ging niet voorbij, de strijd werd zelfs erger elke dag. Dat wilde ik niet meer en ben ik toch op zoek gegaan naar een kindercoach.

Als snel had ik via internet er eentje gevonden. En daar kwam ook mijn eerste stap. Contact leggen met de kindercoach, doodeng. Maar ik wist dat ik het moest doen voor onze zoon. En zo werd de eerste afspraak gepland, weer doodeng, maar de volgende stap was gezet.

En na de eerste sessie had ik een vrolijk jongetje die het geweldig vond bij de kindercoach. Natuurlijk waren we er nog niet, maar het was een positief begin. En een aantal sessies later zag ik mijn kind weer terug . Het vrolijke jochie met zijn sterke wil, ging steeds minder in de weerstand en kon weer lekker lachen. Ook wij als ouder veranderden met hulp van de coach onze blik op bepaalde situaties. Wat een verademing, wat een verschil! En zo ontzettend blij dat wij deze stap genomen hadden.

Ook wij als ouders gingen stap voor stap door de fases heen en leerde dat het niet erg is om hulp van buitenaf te krijgen. Sterker nog ons fundament staat nu veel steviger, en ons manneke kan hier op verder bouwen in de toekomst! Prachtig toch? Dat wil je toch voor je kind? Ongeacht wat het je kost? Dit is zoveel meer waard! Inmiddels is onze zoon een jaartje ouder en zie ik een enthousiast gedreven jongetje wat volop in ontwikkeling is, mede dankzij de Kindercoach!

Mocht je nou na het lezen van deze blog toch ook het gevoel hebben wel hulp te kunnen gebruiken? Schroom dan niet, maar neem contact met mij op. We kunnen er eerst vrijblijvend eens over praten zonder dat je ergens aan vast zit. Voel je welkom!